Rozdział dwudziesty drugi.

- Drugie piętro. - podała i kluczyki. - Iść z panią?

- Nie, nie trzeba. Dziękuję.

Zabrałam klucze i zaczęłam wchodzić schodami. W sumie dobrze, ze nie ma windy. Przynajmniej spalę wszystkie te lody zjedzone z Kate. Wbiegłam podekscytowana na to drugie piętro i odnalazłam mieszkanie pod numerem siódmym. Oby to byłą szczęśliwa siódemka.Przekręciłam klucz w zamku i weszłam do środka. Na razie jest dobrze, weszłam dalej i się uśmiechnęłam. Wszystko tak, jak na zdjęciach. Podoba mi się to mieszkanko. Zaczęłam oglądać każdy detal i zaczynało mi się podobać coraz bardziej.

- Podoba się? - zobaczyłam kobietę, która chcę mi wynająć to mieszkanie.

- Oczywiście! Jestem zdecydowana, biorę je.

- To się cieszę. Chodź skarbie, podpiszemy umowę.

Uśmiechnęłam się pod nosem, gdy powiedziała skarbie. Starsi ludzi zawsze tak mówią do nastolatek? Ta kobieta ma już z sześćdziesiąt lat, a wygląda dobrze. Chciałabym tak wyglądać w jej wieku.

Usiadłyśmy na kanapie i przeczytałam ze spokojem umowę. Wszystko sie zgadzało i odpowiadało mi, więc podpisałam papiery i otrzymałam klucze.

- Wprowadzasz się dziś? Jak tak, to mogę pomóc przy torbach, albo kartonach.

- Myślę, że dziś. I dziękuję, ale poradzę sobie. Niech się pani nie przemęcza.

- Młoda damo ja nie jestem taka stara. Może i mam swoje lata, ale krzepa taka sama jak czterdzieści lat temu. - powiedziała dumnie.

- Dobrze, przepraszam.

Uwielbiam tą kobietę, haha.

Wróciłam do domu po swoje rzeczy. Czuję się dziwnie, bo wychowałam się tu, a teraz będę mieszkać sama.

Weszłam do salonu i zaczęłam wynosić swoje ubrania, książki i tak dalej przed dom. Wynajęłam jakiegoś busa transportowego, więc pójdzie łatwo. Wyniosłam torbę schylając się w pół i zobaczyłam ciemne buty. Powoli podniosłam wzrok i zobaczyłam kogoś, kogo nie widziałam od bardzo dawna.

- Pomóc?

- Nie. - odburknęłam i zniosłam torbę po schodkach.

- Może jednak?

- Zostaw mnie.

- Diana..

- Już nie Kendall? No popatrz.. - prychnęłam.

- Daj spokój.

- Daj spokój? Czy ty siebie słyszysz? 

- Dlaczego się wyprowadzasz?

- Nie Twój interes.

- No właśnie tak trochę mój, bo jak będę chciał Cię odwiedzić, to chyba muszę raczej wiedzieć, gdzie mieszkasz.

- Będziesz chciał mnie odwiedzić? Zabawne. Nie widziałam Cię przez miesiąc, a ty myślisz, że jak przyjdziesz, to wszystko będzie tak, jak wcześniej? Muszę Cię zdziwić. Nie będzie.

- Wiem, że jesteś zła i

- Zła? Nie.. Jestem wkurzona.

- Wiem, ale ja szukałem studiów, już studiuję i zrozum..

- Gratulacje. A teraz daj mi spokój.

- Diana..

- Nie dotykaj mnie.

- Lubiłaś to.

- Skąd możesz to niby wiedzieć? - wywróciłam oczami.

- To widać. Jesteś o mnie zazdrosna, podobam Ci się, lubisz jak Cię całuję - wymieniał, a ja musiałam się z tym zgodzić.

- Wybrałeś ją, więc sam rozumiesz.

- Kto powiedział, że ją wybrałem? - powiedział i naparł na mnie przyciskając do drzwi.

- Dzwoniłam, a ona była z Tobą. Powiedziałeś do niej baby! - pisnęłam i poczułam , jak w moich oczach kumulują się łzy.

- Do ciebie też mam tak mówić?

- Odsuń się. - warknęłam.

- Nie płacz.

- Odsuń się.

- Nie do puki nie powiesz mi, dlaczego się wyprowadzasz. - potarł swoim nosem o mój.

- Chcesz wiedzieć dlaczego? - prychnęłam. - Dobrze. Wyprowadzam się dlatego, że moi rodzice są w więzieniu. Oni mnie okłamywali, a moja matka porwała mnie, jak byłam mała. Nie mam rodziców, przynajmniej ich nie znam i próbuję znaleźć. Mam już dosyć tego, że mnie bił. Ona też, czasami, ale on częściej. Szczególnie, jak był pijany. Miałam tyle siniaków, nie mogłam czasami chodzić. Ale co ty możesz o tym wiedzieć. Po prostu mnie zostaw. - zaczęłam płakać i go odepchnęłam.

Ale ponownie mnie przyparł do drzwi. Patrzył mi w oczy, a ja zobaczyłam w nich.. ból? Może nawet smutek. Nienawidzę sprawiać, że inni są smutni. Czuję się źle, chociaż to on nawalił.

- Lepiej będzie, jak przestaniemy się spotykać. - szepnęłam słabo.

- Nie, nie będzie.

- Po prostu odpuść. - powiedziałam i zaczęłam wnosić torby do auta.

- Pomóc?

- Tak, dziękuję. - uśmiechnęłam się do kierowcy.

- Diana.. Daj mi szansę.

- Pamiętasz wtedy na obozie? Prosiłeś o szansę, na poznanie mnie.

- Tak.

- A ja odpowiedziałam, że jeśli ją zmarnujesz, to drugiej nie dostaniesz.

- Pamiętam.

- Właśnie zmarnowałeś swoją szansę, Harry.

______________________________________

Wiem, że jest bardzo krótki. Ale jeśli dobrze pójdzie i Wy będziecie tego chciały, to może dodam kolejny rozdział już dziś. Ale muszę go najpierw napisać. xD