Rozdział dziewiętnasty.

- Kochanie, mogłabyś mi pomóc?

- Jasne. - powiedziałam i podeszłam do chłopaka. Poprawiłam mu przy okazji koszulkę lekko ją prostując.

Wyszliśmy z domu i udaliśmy się do parku na spacer. Złączył nasze dłonie i pomaszerowaliśmy dalej. Był dzisiaj koncert. Wymijaliśmy ludzi, aby znaleźć się jak najbliżej sceny. Zauważyłam kogoś znajomego. Te ciemne włosy,czarna koszulka.

- Chyba widzę mojego znajomego. - powiedziałam.

- To podejdźmy.

Złapałam go za rękę i poszłam w kierunku chłopaka i jakiejś dziewczyny.

- Diana? - usłyszałam i od razu poznałam ten głos.

- Cześć. - powiedziałam nieśmiało.

Zmienił się i to bardzo.

- Kochanie poznajesz Dianę, prawda?

- Jasne. Kendall. - wyciągnęła rękę w stronę Liama, a on ją uścisnął.

- Liam. - zwrócił się do Harry'ego.

- Harry. - wymienili męski uścisk dłoni. - Wy jesteście razem?

- Tak, a wy?

- Tak. Nie widzieliśmy się dziesięć lat, co nie? Szmat czasu. - zaśmiał się i pocałował ją.

- Prawda. - Liam mnie przytulił. 

- Skoro już się spotkaliśmy, to chcielibyśmy Was zaprosić na ślub. 

Myślałam, że zemdleję. Samo to, że on jest z nią mnie boli, a oni chcą brać ślub i..

- Jak urodzi się nasze dziecko, to może chciałabyś zostać ciocią, co? Taką dalszą.

Obudziłam się z krzykiem. Płakałam przez sen, ale dlaczego? Oh, ten sen, a raczej koszmar. On był z nią i mieli mieć dziecko, mieli brać ślub. A ja byłam z Liamem. To najdziwniejszy, a zarazem najrealistyczniejszy sen na świecie. Napiłam się wody i powróciłam do spania. 

Obudziłam się, a ból w plecach przeszył moje ciało. Upadłam na poduszki i nie mogłam wstać przez bite dziesięć minut. Dziś niedziela.

Spojrzałam na godzinę. 11:23. Ładnie sobie pospałam, no nie powiem., że nie. Wyczołgałam się z łóżka i poszłam do łazienki. Wzięłam orzeźwiający prysznic i wysuszyłam mokre włosy. Spięłam je z tyłu spinką, aby nie spadały mi na oczy i wyszłam z pomieszczenia.

Zrobiłam sobie kanapki z nutellą na śniadanie. Zjadłam trzy i wypiłam zwykłą herbatę z cytryną. Obejrzałam poranne wiadomości i opatuliłam się kocem. Mówili coś o napadzie na bank, ale nie interesowało mnie to zbytnio. Wszystko było super do momentu, w którym przypomniałam sobie o tym, że moi rodzice nie sa moimi rodzicami. 

Chciałabym odnaleźć tych prawdziwych, ale jak ja mam to niby zrobić. Może pójdę do jakiegoś bióra tak, jak na filmach? 

Wstałam i poszłam do pokoju i zabrałam laptopa. Wpisałam pewne hasło w wyszukiwarce i od razu wyskoczyło mi dużo stron. Kilka nagłówków przykuło moją uwagę.

Kradzież dziecka w szpitalu. 

Pod nieobecność lekarzy ukradziono małą dziewczynkę ze szpitala w Los Angeles.

Porwanie dziecka ze szpitala.

Zaczęłam czytać to wszystko i przeraziłam się. Czytałam i czytałam, aż w końcu natrafiłam na jakieś zdjęcie. Jak się okazało moich rodziców. Prawdopodobnie, bo pewności w stu procentach nie mam, ale.. Ta kobieta jest tak podobna do mnie, a ten mężczyzna i jego oczy.. mam takie same, ten kolor..

Wróciłam z komisariatu. Powiedziałam jakiemuś policjantowi o tym co wiem, a także pokazałam wydruki z tych stron. Oglądał wszystko uważnie, wykonał kilka telefonów i powiedział, że jeśli będzie coś wiedział, to się ze mną skontaktuje. Usiadłam w salonie i myślałam o tym, co będzie. Co ja dalej zrobię? Oni mnie wyrzucą za dwadzieścia dni. Tak, dokładnie wtedy mam urodziny. Może mogłabym się zatrzymać u Kate, albo.. No właśnie, nie ma żadnego albo. 

Zadzwonię do niej i pogadamy. Ale najpierw porozmawiam z ciocią. Ona jedyna wydaje się być normalna w tej "rodzinie".  Oh tak, zapomniałam. Przecież ona nie jest moją ciocią. To wszystko jest idiotyczne i takie trudne.

Ludzie, z którymi rozmawiałam o wszystkim są tak naprawdę obcymi osobami. Kiedy byłam na policji powiedzieli, że aresztują Judy i Edwarda. To oni podawali się za moich rodziców. W sumie, to ten funkcjonariusz powiedział, że będę mogła się zatrzymać w domu dziecka, ale co mi to da skoro za dwadzieścia dni będę pełnoletnia, a oni tam nie trzymają dorosłych ludzi?

Muszę pogadać z Kate. Zamknęłam się u siebie w pokoju i po cichu wszystko jej opowiedziałam. Na początku myślała, że żartuję, ale potem mi uwierzyła.

*Dwa dni później*

- Ty nie żartowałaś, co nie?

- Kate, proszę Cię.. Co ja mam zrobić? 

- Nie ma pojęcia. Bardzo bym chciała, żebyś ze mną zamieszkała, bo nie byłabym ciągle sama, ale nie wiem, co na to moi rodzice.

- Rozumiem. I dziękuję, że chcesz pomóc.

- Weź, jesteśmy przyjaciółkami, co nie? Trzeba sobie pomagać. Idziemy na lody?

Ona jest niemożliwa. Potrafi mi poprawić humor taką prostą rzeczą.

Wracałam do domu ze spotkania z Kate. Zaczęło lać, a ja już doszczętnie zmokłam. Biegłam laskiem ze stacji kolejowej i nagle zauważyłam psa. Kurcze, nie mogę go tak zostawić. Podeszłam do krzaków i wzięłam psa na ręce.

- No co malutki, zgubiłeś się?

Mówiłam tak, jakby miał mi odpowiedzieć, a przecież to pies. Usłyszałam jakieś krzyki.

- Benji! Cholera wychodź, Benji!

Domyślam się, że to chodzi o psa, ale pewności nie mam. Odwróciłam się i zobaczyłam zmokniętego chłopaka.

- Benji! - krzyknął i podbiegł do mnie.

Rozpoznałam go bez problemu.

- Cześć.

- Diana, cześć! - uśmiechnął się. - Widzę, że znalazłaś moją zgubę.

- Taak. Proszę. - podałam mu tego słodkiego futrzaka.

- Dzięki. - wziął go na ręce i podrapał za uchem. - Pierwszy raz mi uciekł i normalnie zawał. - zaśmiał się, a ja razem z nim.

- Cała mokra jesteś. - pokręcił głową.

- Ty też. - stwierdziłam.

- Jak daleko masz do domu.

- Jakieś dziesięć minut biegiem. 

- Chodź. - złapał mnie za rękę i zaczął gdzieś prowadzić.

_____________________________

Ponad cztery tysiące wyświetleń, dziękuję!