Rozdział dwudziesty czwarty.

Ostatnie dni były dziwne. Wiadomość, że Liam jest moim bratem totalnie mnie zmieniła. Mnie i relacje, które zbudowaliśmy między sobą. Czasami mam ochotę go pocałować, ale wtedy dociera do mnie, że nie mogę. On ma chyba tak samo..W każdym bądź razie jakoś dajemy radę. Mieszkam w swoim mieszkaniu chociaż moi rodzice zaproponowali mi, żebym mieszkała u nich. Moi rodzice - jak dobrze móc to powiedzieć - są najlepsi na świecie. Pewnego dnia oglądaliśmy zdjęcia i widziałam Liama bez bokserek w wannie. Co prawda miał trzy-cztery latka, ale mniejsza o to haha. Potem zobaczyłam swoje zdjęcie od razu, po urodzeniu. To było jedyne zdjęcie, jakie mieli. Opowiadali mi o tym, jak mnie szukali i nie obyło się bez łez.

- Chcesz coś ze sklepu?

- Nie, dzięki.

- Okej maluszku.

- Masz w łeb.

- Grozisz mi?

- No raczej, nie inaczej. - wystawił mi język i rzucił we mnie poduszką. Menda.

Rzuciłam w niego i rozpoczęliśmy wojnę na poduszki.

- Dzieci! Przestańcie, bo coś zepsujecie!

Przestaliśmy w kilka sekund.Spojrzałam zła na Liama, który nie mógł przestać się śmiać. 

- Wyglądasz.. jak.. - mówił przez śmiech.

- Zniszczyłeś mi fryzurę. - jęknęłam poprawiając włosy.

- Koniec tego. Liam do sklepu miałeś iść.

- Tak, tak.

Po osiemnastej wróciłam do siebie, Liam też. Pisaliśmy ze sobą i muszę stwierdzić, że mam najlepszego brata na świecie. Wszystko między nami okej, ale nigdy nie zapomnę tego, że kiedyś byliśmy razem. Taa...

Zamknęłam drzwi na klucz i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kolację.

Zjadłam wszystko i wypiłam do końca herbatę. Usiadłam na kanapie i włączyłam telewizor. Zaczęłam oglądać Przyjaciół. To już chyba klasyka. Świąteczny odcinek akurat leci. Fajnie, lubię święta. Swoją drogą, to za kilka miesięcy kończę szkołę i bardzo się z tego cieszę.

Kogo niesie o tej godzinie? Wstałam i podeszłam do drzwi, które już chwilę potem otworzyłam.

Mogłam się tego spodziewać? No właśnie chyba nie.

- Czego nie zrozumiałeś w zdaniu ,,Zmarnowałeś swoją szansę, Harry"?

Nie odpowiedział, tylko wszedł do środka i kopnięciem zamknął drzwi. Wyglądał na wkurzonego i to bardzo. Zaczęłam się go bać. Ciągle szedł w moją stronę, a ja się cofałam.Nagle dotknęłam kolanami łóżka i niekontrolowanie na nie spadłam. Leżąc na plecach patrzyłam, jak chłopak o kręconych włosami zbliża się bliżej i bliżej. Potem pochyla się nade mną i zawisa kładąc ręce, po obu stronach mojej głowy. Patrzymy sobie w oczy, a ja czuję, jak moje serce bzyka płuco.

Kiedy próbuję jakoś zejść z łóżka on owija swoje ramię wokół mojej tali i podbierając się na jednej ręce siada i sadza mnie sobie na kolanach.

Kiedy się wyrywam on zacieśnia uścisk powodując, że sztywnieję. Spuszczam głowę, a on dwoma palcami przekręca ją tak, żebym patrzyła mu w oczy. Sytuacja powtarza się jeszcze kilka razy, aż nagle wybucha.

- Spójrz na mnie! - krzyczy, a ja aż podskakuję przez ton jego głosu.

Nigdy nie był aż tak wściekły, przynajmniej nie widziałam go takiego.

- Puść mnie.. - szepnęłam słabo, kiedy ścisnął moje biodra.

Tam miałam jeszcze pozostałości, po tym, co robił mi Edward, czyli mój "ojciec". Moje oczy robiły się cięższe, a bolało coraz bardziej. 

Kiedy Harry zorientował się, że sprawia mi ból natychmiast mnie puścił, a ja opadłam na łóżko. Zwinęłam się w kłębek, a on nie wiedział, co zrobić. Leżałam tak chwilę, a on gładził moje plecy. Było to przyjemne, ale chciałam, żeby on już poszedł.

Wzięłam głęboki oddech i podniosłam się, do pozycji siedzącej. Poprawiłam włosy i załozyłam jeden kosmyk za ucho.

- Czego ty ode mnie chcesz? - wyszeptałam podnosząc wzrok.

- Ciebie. - powiedział najnormalniej w świecie.

- Harry wyjdź, proszę Cię wyjdź.

- Nie zrobię tego. 

- Zadzwonię po po

- Nie zrobisz tego. - stwierdził pewny siebie.

- Nie zrobię, jeśli wyjdziesz.

- Wysłuchaj mnie.

- Ja już wysłuchałam za dużo. Zobaczyłam też za dużo. 

- Kendall jest

- Twoją dziewczyną?  - wtrąciłam mu.

- Nie, ona jest

- Dziewczyną do łóżka?

- Diana..

- No co? Skoro nie, to kim ona dla Ciebie jest.

- To znajoma, tylko znajoma.

- To fajnie. Teraz wyjdź.

- Ja i ty wiemy, że tego nie chcesz.

- Skąd możesz wiedzieć czego chcę, co? - prychnęłam.

- Bo Cię znam.

- Nie, nie znasz.

- Przestań.

- To ty przestań. Daj mi spokój ja już za dużo wycierpiałam. Chcesz mnie dobić? Śmiało, dawaj.

- Wiem i przepraszam za to. To nie miało tak być.

- Tyle to ja wiem.

- Naprawdę chciałem się z Tobą spotkać, ale miałem tyle na głowie. Musiałem wysyłać papiery na uczelnię. Czekałem na odpowiedź, byłem kłębkiem nerwów.

- I miałeś Kendall w dodatku.

- Przestańmy o niej mówić. Ona się nie liczy. Nigdy nie zastąpi Ciebie, nigdy nie będzie taka jak ty. Nigdy nie będzie lepsza.

- Skoro tak, to dlaczego wtedy, jak dzwoniłam..

- Byłem po imprezie, byłem pijany. Ona nie jest ważna. Liczysz się tylko ty, tylko musisz w to uwierzyć, musisz mi uwierzyć..

- A ty co myślisz, że Ci wierzę? Po tym, co widziałam?

- Myślę, ze jesteś wkurzona.

- To dobrze myślisz.

- Myslę też, że za mną tęskniłaś.

- Myślisz jeszcze lepiej.

- Naprawdę tęskniłaś?

- Taak.. Bardzo. Było mi smutno i przykro, bo.. sam rozumiesz. Chyba domyślasz się, jak mogłam się poczuć kiedy zobaczyłam Was..

- Tak. I przepraszam za to. Usiądziesz?

- Mhm. - Wdrapałam się na Jego kolana. 

- Fajnie Cię znowu mieć tak blisko.

- Ciebie też.

- Przepraszam za to, że wyrządziłem Ci krzywdę. I psychiczną i fizyczną.. dzisiaj. Przepraszam.

- Pewnie tego pożałuję, ale wybaczam Ci.

- Noski na zgodę?

- Nie mam pięciu lat. - zachichotałam i pociągnęłam nosem.

- Tylko nie płacz. No dalej..

- Nie-e. - potarł swoim nosem mój z kilka razy z obu stron na zmianę, a ja uśmiechnęłam się do siebie.

________________________________

Cześć i czołem.

Ten jest dłuższy, a tak mi się przynajmniej wydaje. Pod ostatnim rozdziałem było tylko 9 komentarzy. Nie zależy mi tylko i wyłącznie na nich, ale spójrzcie: 

Jest różnica, prawda? Wiem, ze ciągle zrzędzę, ale komentarze mnie naprawdę bardzo motywują. Kiedy je czytam, to normalnie ciesze się, jak małe dziecko! :D

Btw. Wszyscy znów kochają Harry'ego? Haha. x